Heimwee

heimwee

Zaterdag. Ik zit te huilen in een hoekje. De tranen stromen over mijn wangen. Ik had lichtjes opgehangen in onze garage/tijdelijke keuken voor oudejaarsavond. Maar toen Frank de deur opendeed vielen ze van de houten wand.

Hij begon erover te mopperen terwijl hij de lampjes beter vastmaakte en alles weer in orde bracht. En plots kon ik mijn tranen niet meer stoppen. Hij denkt vast dat ik door zijn gemopper moet huilen.

Maar er zit zo veel meer achter. Het gevoel knaagt al langer en ik heb het steeds weg geduwd. De lichtjes, het gemopper: ze openden de deur. Ik huil, besef ik, omdat we dit jaar geen groot familiefeest hebben met oudjaar. We zijn maar met ons viertjes.

Ik dacht nochtans dat ik er vrede mee had. Ik heb namelijk een plan om het heel gezellig te maken met lekker eten: pompoenlasagna en appelcrumble… en met lichtjes dus. Meer mensen kunnen we toch niet uitnodigen omdat het hier nog een halve werf is. De plusdochter is bij haar mama.

Vervolgens besef ik dat ik ook huil om de mensen die er niet meer bij zijn. Deze dagen maken het gemis des te duidelijker. Ik moet denken aan de eindejaarsfeesten die ik had als kind.

Oudjaar bij de broer van mijn mama of bij de mama van mijn mama. Op Nieuwjaarsdag gingen we bij mijn overgrootmoeder (de mama van de mama van mijn mama) konijn eten. ’s Avonds aten we kaas en TV-worstjes bij de ma en pa van mijn pa.

Na die dagen waren onze buikjes kogelrond. We zagen al onze nonkels en tantes en neven en nichten. Het was heel vermoeiend, maar ik vond het geweldig.

Op Oudejaarsavond voerde ik met mijn broers en mijn neef en nicht toneeltjes op. Of hielden we een playbackshow. Ik heb er veel mooie herinneringen aan over gehouden.

Maar aan alles komt een eind. Onze familie werd kleiner. Neven en nichten groeiden uit elkaar toen er geen verbindende grootouders meer waren. Soms gooiden domme ruzies roet in het eten…

Toch is dit echt de eerste keer dat we oudjaar alleen met ons vieren, …euh vieren.

Zondag. Ik amuseer me in de namiddag met koken terwijl ik luister naar de Tijdloze op Studio Brussel. ’s Avonds hoef ik alles maar in de oven te schuiven. Frank voelt zich wat ziekjes en kijkt afwisselend tekenfilms en Youtube filmpjes met de jongens vanuit ons bed.

In de garage/keuken heb ik mijn nieuwe bluetooth speaker op party mode gezet: extra bass en gekleurd licht. Af en toe komen de jongens even met mij mee dansen om dan weer achter de tv te kruipen. “Dancing on my own” dus, maar ik voel me vrolijk.

’s Avonds is mijn buikje kogelrond. En dan tellen we af en kijken we vanonder de gordijnen naar het vuurwerk bij de buren. De jongens lezen hun Nieuwjaarsbrief voor. We kussen en knuffelen onze kapoenen en elkaar.

Met een blij en warm gevoel ga ik 2018 in.

Advertenties

One thought on “Heimwee”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s