Zo’n dag

Ontplofte tuin ­čÖé

Vandaag was zo’n dag. Zo’n dag waarvan je denkt: “dit is nu l├ęven.” Zo’n dag vol kleine gelukjes die het allemaal de moeite waard maken.

Opstaan om 7 uur samen met het lief want er is veel te doen vandaag… en dan toch allebei terug de lakens induiken om wat te “frunniken”.

De gordijnen opendoen en de zon zien schijnen. De ramen open zetten, het gras en de bloemen ruiken en de vogels horen zingen.

Langs het water naar de winkel fietsen en de mensen op de dijk zien stralen omdat het voor het eerst in lange tijd zulk mooi weer is.

Iemand die je kent tegenkomen bij de verpakkingsvrije winkel en een praatje slaan over wat ons zoal bezighoudt en hoe we de wereld gaan veranderen. Plannen smeden om meer mensen te werven voor het Voedselteam.

Een warme kop thee drinken in de tuin die ontploft is: groen, bloemen en zoemende insecten. Het gras lekker hoog.

De kinderen die op andere dagen met geen stokken naar buiten te krijgen zijn, vragen of ze mogen spelen met hun vriendjes uit de wijk. Het vernieuwde parkje aan het eind van de straat is eindelijk open en er is een voetbalpleintje.

Een wandeling maken door het bewuste parkje en de blije gezinnen met kinderen zien die er komen ontdekken en verpozen. Er zijn picknickbanken rondom de grote vijver, originele zitmeubels en een klein maar fijn speeltuintje.

Ondertussen de jongens joelend een balletje zien trappen. Hun gezichten zien oplichten.

Aperitieven in de tuin en bedenken dat het al lang geleden is dat ik nog een blogstukje schreef.

Help! Ik word oud…

Gelukkig zie ik dit moois wel zonder bril ­čÖé

Lezen met een leesbril het is even wennen. In het begin vergat ik hem vaak op te zetten. Zo had ik op Kerstdag alle moeite om de juiste temperatuur en bereidingstijd van de kroketjes te lezen: verpakking naar voor steken, ogen tot spleetjes knijpen, staat daar nu 4 of… Oh ja, ik heb een bril.

Ondertussen ben ik het gewend hem wel op te zetten als ik iets ga lezen. Nu vergeet ik hem daarentegen af te zetten als ik naar iets wil kijken dat verder weg is…

Dus hou ik hem vaak op het tipje van mijn neus, als een strenge schoolmeesteres. “Je ziet er raar uit mama,” kwekt de jongste zoon. Dank u jongen. Wees blij dat ik je geen straf laat schrijven…

Om me mezelf helemaal oud te laten voelen, deed ik op zondag een dance workout via Youtube. Dat ging allemaal prima en ik voelde me topfit. Alleen zijn mijn spieren de laatste dagen zo stijf dat ik met voortbeweeg als een oud besje met reuma.

“Loop eens wat eleganter,” gekscheert Frank als ik voorbij strompel. Dank u jongen. Vergeet maar niet dat je ouder bent dan mij, en grijzer! En wees blij dat ik je geen straf laat schrijven…

Straks ga ik lekker wat joggen om de stijfheid van me af te lopen. Dat kan ik zonder bril. Zo voel ik me vast weer als een jong en dartel veulen. Nah!

Frank en Ann verbouwen – de boiler

Deze boiler dus

“Moet je er nu in blazen?” Frank kijkt me aan met een veelzeggende blik. “Alles staat open, dus het water kan elk moment vanzelf beginnen lopen,” zegt hij. Hij weet er meer van dan ik, dus ik zwijg en hou de emmers klaar.

Er gebeurt niets. “Weet je zeker dat je niet moet blazen?” Frank inspecteert de boiler nog eens van boven naar onder en schudt aan de leidingen die er naartoe lopen. Eentje daarvan was al een tijd aan het lekken. Vandaar ons klusje voor vandaag: de boiler leeg laten lopen zodat Frank alles beter kan aansluiten.

“Haal de waterpomptang eens?” Ik kijk hem welwillend aan met grote vraagtekens in mijn ogen. “Een lange tang met rode handvaten. De kop staat een beetje scheef naar achteren. Ze ligt in de rode werkkar.” Ik loop naar de kar en vind in een van de schuiven twee verschillende tangen die aan de beschrijving voldoen.

Triomfantelijk geef ik ze aan Frank. Gelukkig blijkt een ervan de juiste. Maar ik heb zijn blik wel gezien: ik ben een hopeloos hulpje. Frank probeer een kraantje aan de boiler los te schroeven met de tang. Maar er is geen beweging in te krijgen. “Hoe komt dat nu toch? Wat gaat er verkeerd, zegt hij bij zichzelf” Ik kijk toe en zwijg. Hier heb ik geen antwoord op.

Frank heeft dit klusje al zo vaak uitgesteld. In zijn hoofd is het al honderden keren verkeerd afgelopen. Water dat in het rond spuit, wij, vrouw en kinderen die niet kunnen volgen met emmers aandragen, het laminaatparket dat kromtrekt van het vocht, de elektriciteit die uitvalt en het huis dat uiteindelijk ontploft….

Terwijl Frank koortsachtig beweging probeert te krijgen in het kraantje, blijf ik de rust zelve. Dat lukt me niet altijd, maar vandaag gelukkig wel. Als Frank zenuwachtig is, moet ik kalm blijven (en omgekeerd). Al blijf ik me afvragen waarom hij niet gewoon in een van de leidingen naar de boiler blaast.

De plastic dop over het kraantje breekt af. Er is niets meer mee aan te vangen. Het water blijft koppig in de tank. Frank besluit dan maar een van de buizen die naar de boiler leidt, volledig los te maken van tussen de andere. Nog gebeurt er niets.

“Wacht,” zegt hij dan, “misschien heb ik het de hele tijd verkeerd bekeken.” En dan… blaast hij in een leiding die hij eerder al had doorgeknipt.

Het water begint via de losgemaakte leiding uit de boiler te lopen en de emmers kunnen gevuld worden. De oudste zoon helpt om ze op tijd weg te brengen. Geen overstromingen. Hooguit wat druppels op het laminaat. De boiler is leeg. Morgen kan alles hersteld worden.

Hoop ik.

Moeder…

Leve de ochtenden

Zoals elke zaterdagmorgen fiets ik naar de verpakkingsvrije winkel. Als ik aankom blijkt die nog gesloten. Niet erg, het zou niet de eerste keer zijn dat de eigenares iets te laat opent.

Ik lees een artikel over structureel racisme op mijn gsm terwijl ik wacht. En kwartier gaat voorbij. Niemand komt openen. Ik check de Facebook pagina van de winkel. “Zaterdag zijn we gesloten wegens een feestdag…”

Oh. Helemaal vergeten dat het Maria Hemelvaart is vandaag. Een beetje boos op mezelf fiets ik naar huis. Ik wijt mijn vergeetachtigheid aan de hittegolf van de laatste dagen en het feit dat ik vannacht slecht heb geslapen.

Iets hield mijn gedachten bezig. Iemand had een tegeltjeswijheid gepost op Facebook. Het kwam er op neer dat Sneeuwitje altijd wit is geweest, roodkapje altijd rode kleren droeg en de smurfen blauw waren. Daarom moest Piet zwart blijven.

Ik vond het nogal ironisch dat ze naar sprookjes verwees om haar punt te maken. Het zijn immers typische voorbeelden van hoe verhalen evolueren naar gelang de tijdsgeest.

Oorspronkelijk lieten de gebroeders Grimm Sneeuwwitje vergiftigen door haar eigen moeder. Oorspronkelijk eindigde Roodkapje in de maag van de wolf. Oorspronkelijk waren er alleen mannelijke smurfen. Recent kwam er een heel dorp vrouwelijke bij.

En dan hebben we het nog niet over Disney gehad…

En tja: oorspronkelijk had Sint-Nikolaas geen knecht…

Ik besloot de vrouw dus te vragen waarom Piet zwart moest blijven.

“Dat is traditie,” zei ze, “dat is altijd zo geweest.”

Ik wees er haar op dat Sinterklaas in het originele heiligenverhaal geen knecht had en vroeg haar of ze wist wanneer en waarom Piet was toegevoegd.

“Neen,” schreef ze, “waarom tegenwerken? Verveling?”

Toen zei ik dat Sinterklaas ooit een Turk was en dat ik de evolutie naar roetpiet positief en logisch vond. Zo zie je er toch uit als je door de schouw zou kruipen?

Toen kreeg ze het blijkbaar te kwaad. “U weet van geen ophouden. U hebt u punt nu wel gemaakt.” En toen gooide ze de commentaarmogelijkheid dicht.

Daar lig ik dus van wakker. Zijn ze boos op Markske van Facebook omdat die “blackface” censureert, gaan ze zelf dictatortje spelen als een tegengestelde mening hen niet bevalt…

Terug

Afgelopen week was het niet aan hem te zien. Hij leek er onverschillig onder te blijven. Maar nu staat hij een kwartier voor tijd aan mijn bureau: “Wanneer vertrekken we mama?”

“We mogen maar tegen vijf voor negen gaan. Lees nog even een boekje, of zo. H├ę en doe je boekentas dicht… Ben je zo blij om terug naar school te kunnen?” “Natuurlijk mama. Ik ga eindelijk iedereen terugzien.”

Ik zet een mondmasker op. “Oei, nu ga ik je geen kusjes kunnen geven. Maar wel een knuffel.” “Ik wil nu al een knuffel!” Hij geeft me een knuffel en werpt me kushandjes toe. Ik gooi hem kusjes terug. Dan gaan we de deur uit.

Er staan al juffen klaar aan de ingang. Ze hebben mondmaskers op en tonen de kinderen waar ze hun handen moeten ontsmetten en waar hun bubbel is. “Ik ben bang mama,” zegt mijn jongste zoon. “Dat geeft niet, hoor. Het is allemaal wel wat raar h├Ę. Kijk daar is je beste vriendje al.”

Aarzelend loopt hij naar de tafel met handgel. Daarna loopt hij al iets zelfverzekerder tot bij zijn klasgenootjes. Ik zwaai nog even en ga dan naar huis.

Als hij terug thuis komt, heeft mijn jongste een verrassing mee: een wollen rode armband. Een laat moederdaggeschenk.

Zatte nonkel

Reuzerododendron

Ik heb gisteren niets geschreven op deze blog. Mijn moeder, die deze blog steeds trouw leest (ze is, vrees ik, de enige), confronteerde me ermee tijden onze zondagse videochat. “Tja, we hadden nog samen met de jongens naar een f├»lm gekeken en daarna was ik te moe…”

Niet dat er veel intessants te vertellen was over zaterdag. Tenzij je boodschappen doen en poetsen best boeiend vindt. Of toch: een foto die ik plaatste op Instagram werd gerepost. Ik ben een totale newbie op die app, dus ik vond het superspannend.

Het was een foto van klaprozen bij het hek van de school van onze jongens. Een leerkracht pikte die op en daarna ook de school zelf. Nu vinden mensen die ik van haar noch pluim ken die foto leuk. Machtig.

Waarom gebeurt dat eigenlijk niet met de #LokerseQueesten en mijn filmpje daarvoor? Daar hoopte ik echt op massale reacties van leerkrachten en leerlingen. Of weet echt bijna niemand wat een school zou kunnen doen met 10 miljoen?

Zucht… The internet works in mysterious ways…

Vader

Mijn wekker is niet afgelopen om 6 uur. Het is die van Frank die me 20 minuten later wekt. In andere omstandigheden had ik mezelf achterna gehold om de verloren tijd in te halen. Nu niet.

Ik werk thuis. Ik heb tijd. Zalig.

Doopmeter

De voorgaande dagen, heb ik er nauwelijks aan gedacht. Maar nu de dag daar is, loop ik op van de zenuwen. Ik heb de afspraak maanden geleden gemaakt. Het klopt toch wat ik in mijn agenda heb gezet?

Ik probeer de mail met de bevestiging op te zoeken op mijn smartphone, maar ik vind hem niet. Ik heb die afspraak toch zeker wel gemaakt? Ik plof op het bed waar Frank nog ligt te slapen en begin te huilen. “Huh, wat is er, vraagt hij? Ik leg uit wat er scheelt.

“Wellicht heb je die mail gewist.” “Maar nee, ik weet zeker van niet…” “Als je hem niet vindt, bel dan even.” “Ik weet niet of ze al open zijn,” snik ik.

Een kwartier later zoek in het nummer op en bel ik: “ja hoor, ik zie het staan,” zegt de dame aan de andere kan, “afspraak om kwart na negen.” “Ok, bedankt. Tot straks.” Ik slaak een zucht van opluchting. Dankbaar om Frank zijn advies.

Na meer dan een half uur in de wachtzaal, mag ik binnen bij de gynaecoloog. Het wisselen van het spiraaltje gaat super vlot en zonder veel pijn.

Na afloop voel ik me wel moe. Al zal dat eerder liggen aan mijn gestress vooraf….

Wensouder

Roza

Het knettert in mijn brein. Het is 27 graden binnen en mijn computer blokkeert voortdurend terwijl ik dringend nog iets wil afwerken v├│├│r 17 uur.

Ik vloek naar het scherm: “stomme computer, saboteur, onding. Wil je weer niet, gdvdm!” Ik begin programma’s die ik niet gebruik, af te sluiten. Maar het helpt niet. Computer says no…

Hoe ik het ding ook uitscheld, hij blijft koppig niet verder doen. Ik besluit hem dan maar af te sluiten. Het is toch bijna 17u. Morgen lukt het hopelijk wel.

Maar nu eerst mijn frustraties er af lopen. “Kom jongens, doe jullie sportkledij aan!”

Dochter

Dit is nochtans braam

Ik liet de jongste zoon uitslapen. Op zijn schema van school stond dat hij vandaag nog een dagje vakantie had. Om 10 uur bleek hij nog steeds in dromenland. Schattig.

Toen checkte ik mijn persoonlijke mailbox die ik afgelopen weekend niet had bekeken. Er was een mail van de juf van gisteren. Met opdrachten voor vandaag en… over vijf minuten begon de les via Zoom!

Ik stormde naar boven, naar de kamer van de jongste zoon. Die lag achterstevoren in zijn bed maar was wel wakker. “Het is toch school,” riep ik uit! Ik startte in zeven haasten de laptop en logde aan via de Zoom link.

Ik zette mijn zoon in zijn pyjama voor het scherm en vroeg hem om zijn bril op te zetten. Daar was de juf al en een viertal klasgenootjes. Oef, net op tijd. Voor mij begon op hetzelfde uur een meeting via Teams.

Kortom: van rustig werkende zen-vrouw naar stresskip in vijf minuten. Wat een ochtend.