Zakdoek

Friday at Five - snot

Zaterdag in de kleedkamer na het zwemmen; E.: “Mama, weet je, de meeste kindjes in mijn klas vinden mij niet leuk. Sommige wel, maar de meeste niet.”

“Wat, waarom?”

“Ze vinden mij vies omdat ik steeds snot heb.” Hij kijkt me sip aan.

“Je kan er toch niets aan doen dat je verkouden bent. Je snuit je neus toch wel?”

“In de klas heb ik een zakdoek, maar in de speeltijd niet…”

“Dan moeten we zorgen dat er zakdoekjes in je jaszak zitten. Dat gaan we doen. Het komt wel goed.” Hoop ik…

De rest van de week is E. vrolijk als altijd. Hij en zijn broer komen zingend van school. Ze oefenen voor de musical die de school eind december gaat opvoeren. Vanmorgen vertrokken ze vrolijk zingend naar de opvang. Het is blijkbaar feest voor een of andere koning en iedereen moet het horen.

Ik rijd glimlachend met de fiets naar het werk.

Maar op het werk zie ik een e-mail binnenkomen van de zorgjuf: of ik in de komende dagen eens naar school kan komen om te praten over E.

Weg is mijn vrolijkheid. Ongerustheid komt ervoor in de plaats. Wat is er toch aan de hand met mijn kleine, lieve E.?

Zucht…

Advertenties

Nagellak

Friday at Five - Nailpolish

“Waarom ga jij naar het werk met vuurrood gelakte nagels?” vraagt Frank als we op woensdagavond in bed stappen. “Weet je al niet meer dat we zondag naar FACTS zijn geweest?” lach ik, “dat is nog van mijn cosplay. Ik heb geen tijd gehad om het er af te halen.”

Dat beetje Peggy Carter is dus aan mij blijven plakken. Ik kreeg op het werk ook al complimenten voor mijn gekrulde haar… En gefronste blikken, toen ik uitlegde waarom mijn haar zo zat. Ach laat ze maar fronsen. Ik blijf cosplay leuk vinden.

Ondertussen zitten we wel met een brooddoosmysterie dat zelfs Peggy niet kan oplossen. E. is al 3 brooddozen kwijt geraakt op school. Hij moet het nu doen met een doorzichtig vershouddoosje met groen deksel voor zijn boterhammen. De juf heeft al mee gezocht, maar niets gevonden.

Is er een dief aan het werk? Heeft iemand het op E. gemunt? Ik hoop dat het gewoon toeval is.

Voorlopig is hij zijn nooddoosje nog niet kwijt geraakt.

Op donderdag herinnert Facebook mij aan de verjaardag van mijn grootmoeder. Onze “Mima” is al bijna 6 jaar niet meer bij ons, maar haar Facebook profiel is er nog. Ik stuur haar een virtuele knuffel.

Met mijn Peggy Carter krullen, lijk ik vrij sterk op haar, vind ik. Mima blijft een deel van mij. Voor altijd.

Eentje over de zonen

Friday at Five - sons

“Weet je mama,” zegt mijn jongste terwijl hij op donderdagavond op het toilet zit, “er zit een nieuw kindje in mijn klas en dat spreekt Engels. En ook nog een andere taal, maar ik weet niet welke. Dat kindje spreekt onze taal niet.” “Hoe heet het kindje,” wil ik vragen. Maar E. gaat gewoon door:

“En weet je mama: ik ben er verliefd op.”

Papa heeft het ook gehoord: “is het een jongen of een meisje?” vraagt hij. “Een meisje,” zegt hij, “ze is heel mooi en daarom ben ik er verliefd op.” Hij kijkt ons ernstig aan.

“En hoe heet ze,” vraag ik?

Hij haalt zijn schouders op: “Dat weet ik niet.”

Ondertussen hebben we een brief gekregen van onze oudste zoon die op bosklassen is. Hij beschrijft de reis en alles wat hij de eerste dag gedaan heeft in één zin van een volledige A4 lang. Geen leestekens en veel spelfouten, maar het is duidelijk dat die eerste dag top was.

Nu op deze vrijdag rond 5 uur fiets ik hem tegemoet. Benieuwd naar wat hij nog allemaal zal vertellen.

Reizen

Friday at Five - Traveling

Op vrijdag rond 5 uur zit ik in de trein. Eindelijk, want ik zou eigenlijk een andere trein hebben genomen. Helaas kwam die maar niet. Ik hoorde spoorveranderingen omroepen en vertragingen aankondigen. Maar over mijn trein sprak niemand. Hij bleef op het bord staan, maar kwam – gewoon – niet.

Na een half uur wachten, besloot ik dan maar om mijn kansen te wagen op een andere trein waardoor ik zou moeten overstappen op nog een andere trein.

En hier zit ik nu. De trein staat stil.

Het is een drukke week geweest. Dinsdag was er een vergadering van de oudervereniging. Woensdag moest ik naar een focusgroep over de toekomst van de Voedselteams. Donderdag had ik een meeting voor het werk in Wallonië en daarna was er een diner voorzien in het centrum van Brussel. Vandaag moest ik weer naar Brussel voor het vervolg van de vergadering gisteren.

Allemaal zeer aangename en leerrijke momenten met fijne mensen. Ik had die donderdagavond in Brussel zelfs even tijd om de toerist uit te hangen op de Grote Markt. Maar mijn energie is nu wel bijna op. Straks moet ik nog met de fiets om mijn groentepakket in het voedselteamdepot en daarna moet ik nog eten maken voor de kinders….

Ik denk dat ik goed ga slapen vannacht.

Maar eerst thuis raken.

Soap

Friday at five - soap
Op mijn gewoonlijke route zijn er werken. En op het alternatief… Ook!

Een collega op het werk vergelijkt haar dagen met afleveringen uit een soap. “Thuis of Familie?” vraag ik om haar wat op te beuren. We lachen. Ze raakt er wel doorheen. Ze is sterk. En ze kan nog lachen.

“Ik heb slechts nieuws van…,” zegt mijn mama als ze woensdag komt schoonmaken bij ons. Ik weet meteen waarover het gaat en hoop stilletjes dat ik het mis heb. Helaas. Ze heeft er niet van kunnen slapen, zegt ze. En dan verontschuldigt ze zich dat ze er mij mee heeft overvallen… Ik fiets droevig naar het werk.

’s Middags schrijf ik er een gedichtje over. Helpen doet het niet.

’s Avonds knuffel ik mijn jongens iets langer dan normaal. Ik durf het hen nog niet vertellen want ik weet niet hoe er aan te beginnen. Ik besef hoe veel geluk ik heb met mijn gezinnetje.

Kon dat maar zo zijn voor iedereen…