To vlog or not to vlog

untitled design (1)

Begin deze week nestelde zich een ideetje in mijn hoofd. Een vlog. Een vlog over het klimaat. Maar dan heel dicht bij de mensen. Want dat willen we toch achterhalen met ons werkgroepje: wat er leeft in onze stad? Als we nu eens naar de mensen toegingen met een cameraatje en hen interviewden?

De vragen die ik wil stellen:

  • Lig jij wakker van de klimaatverandering?
  • Waarom wel? Waarom niet? Waar lig je wel van wakker?
  • Hoe milieubewust ben jij? Welke duurzame keuzes maak jij?
  • Wat moet er eventueel veranderen in deze stad om die keuzes makkelijker te maken voor jou?
  • Wil je deelnemen aan onze debatten in augustus?

Wie wil ik interviewen? Zo veel mogelijk verschillende profielen:

  • een klimaatactivist
  • een klimaatscepticus
  • een landbouwer
  • een ondernemer
  • een zelfstandige (bakker, slager, kruidenier,…)
  • een scholier
  • een leerkracht
  • een gepensioneerde
  • een huisman/vrouw
  • een arbeider
  • een bediende
  • een werkloze
  • een doe-het-zelver
  • iemand die aan het (ver)bouwen is

De interviews zou ik dan monteren tot filmpjes van een 5-tal minuten. Als het interview langer en interessanter wordt, dan wil ik het ook uitschrijven in een blogpost. Misschien moet ik wel een blog/vlog combinatie maken en dan promotie voeren via Facebook.

Ik kan het me voorstellen en ik voel een drive om het te doen. Maar toch twijfel ik: heb ik daar wel tijd voor? Durf ik mensen wel aanspreken? Ik de introvert? Gaat dat wel lukken met dat filmen en monteren?

Ik heb een camera, ik heb een programma om video’s te bewerken, ik heb al opleidingen gevolgd…

Vandaag leg ik het voor aan onze werkgroep. Als ik durf…

Advertenties

Tea-time

tea-time
“Tea for two” in onze voorlopige keuken

Mijn wekelijkse “Friday at Five” (vrijdag rond vijf uur) rubriek heeft het een jaar uitgehouden. Hoera! Elke vrijdag rond 5 uur in de namiddag nam ik een foto, waar ik dan een stukje bij tikte. De tekst en de foto stonden meestal volledig op zichzelf.

Zo’n vaste rubriek gaf me elke week een reden om te bloggen. Bovendien zag je het natuurgebied waar ik naar huis door fietste,  evolueren volgens de seizoenen. Die evolutie zal dit jaar vergelijkbaar zijn, dus om de variatie er in te houden, start ik nu met een nieuwe rubriek: “tea-time” (thee tijd).

Ik ben een echte thee-drinker en koester mijn momentjes met een vers kopje thee tijdens het weekend. Die momentjes wil ik creatief in de picture zetten. Natuurlijk krijgen jullie er telkens weer een tekst bij over wat mij op dat moment bezig houdt.

Ik hoop dat jullie het leuk gaan vinden.

Liefde

friday at five - love

Het is 31 december, 21u30. We zitten met zijn vieren op het bed. We kijken samen naar enkele nieuwe afleveringen van NCIS. E. zeurt dat hij naar Harry Potter 3 wil kijken. Maar onze décoder staat vol, dus eerst even meespeuren naar de dader(s).

Daarnet hebben we een vegan stoofpotje gegeten met gestoofde peren uit onze tuin. Frank en ik vonden het lekker. De kinderen niet zo.

Untitled design
OK, in de Charlie zag het er iets luxueuzer uit

Voor ik aan het eten kon beginnen, heb ik Frank nog geholpen met tegels leggen in onze toekomstige inkomhal. Altijd wat te doen in huis.

Als alle boeven gepakt zijn, is het al 23u50. Ik beveel Frank om de televisie op een normale zender te zetten waar ze aftellen. Bij een van onze buren zijn ze echter al vuurwerk aan het afsteken. We gooien de gordijnen open om mee te kunnen genieten.

Dan begint het aftellen echt en vallen we mekaar in de armen. Onze naaste buren hebben geen kosten gespaard op hun vuurwerk. En ze zijn zeer trigger-happy. De jongens kijken hun ogen uit. Al vindt onze jongste het maar gewoontjes in vergelijking met het vuurwerk dat we zagen in Frankrijk op 14 juli.

Bedtijd! Of nee, wacht: de Nieuwjaarsbrieven. Bijna vergeten. E. mag ons eerst vertederen met een brief over een ster. Daarna kijkt M. in de toekomst om te concluderen dat we die zelf in handen hebben.

Ze krijgen van ons elk een briefje van 20 euro. Vooral M. wil er computerspelletjes mee kopen. E. zegt dat hij liever 25 euro had gekregen.

Wat was dit fijn. Deze keer vind ik het niet erg dat we maar met ons viertjes zijn op oudejaarsavond. Liefde hangt hier in de lucht en ik voel me goed. Wat zou ik meer kunnen wensen?

Cadeautjes
Cadeautjes van de kindjes

Winterslaap

Friday at Five - Hibernation
Kerstsfeer op de werf. Vind de boom 😉

Kerstvakantie. Eindelijk. Rusten! Of neen: Feesten! Eerst is er een brunch van het Voedselteam op zondag. Het is gezellig. We leren nieuwe mensen kennen. De jongens kunnen er buiten spelen. Er zijn dieren: geiten, kippen, honden. Ze amuseren zich. Ook al miezert het een beetje. Het is super gezellig.

Maar… ik heb echt behoefte aan rust. De laatste dag op het werk vroeg iemand of ik misschien een blauw oog had. Het waren wallen! Verschrikkelijk. Toen ik me dat realiseerde voelde ik me nog moeër. Maar eerst moesten de prijslijsten voor volgend jaar nog de deur uit.

Maandagavond vieren we Kerstavond bij oma en opa (mijn ouders). Mijn jongste broer en zijn vriendin zijn er ook. We hebben elk iets klaar gemaakt. We praten en eten en lachen. Het is super gezellig. We blijven tot na middernacht.

Ik slaap op Kerst een gat in de dag. Of toch tot 9 uur. Wat voor mij best lang is want in de week sta ik nogmaalgezien om 6 uur op. Ik drink een theetje. Eet rustig mijn ontbijt. Iedereen slaapt nog. Zo lekker rustig. Maar straks gaan we aan het werk: verder verbouwen.

Woensdagavond is het verjaardagsfeestje van de plusdochter. Ze is vorige week 18 geworden en geeft een fuif samen met een vriendin. Frank en ik “mogen” helpen achter de bar en bij de bonnetjesverkoop. Oma en opa zijn er ook. Net als mijn schoonbroer en zijn 2 kinderen, mijn jongste broer en zijn vriendin en een pak vrienden van de plusdochter die ik niet ken.

Onze jongens gaan meteen met de ballonnen spelen die op de grond rondslingeren, samen met hun neefje. Hun nicht blijft aan het tafeltje bij haar vader en de rest van de familie staan. Van achter de bar gezien, lijken ze allemaal wat onwennig, onze familieleden. Als mijn ouders naar huis gaan, fluistert mijn mama me toe dat zij en opa wat oud geworden zijn voor dit soort feestjes.

Ik glimlach. Frank, ik en de jongens blijven tot na middernacht. Daarna laten ook wij de jeugd hun gang gaan. De ouders van de vriendin van de plusdochter blijven en kunnen een oogje in het zeil houden.

Donderdag slaag ik erin om tot 9u30 in mijn bed te blijven liggen. Maar ik heb beloofd om pistolets te gaan halen voor enkele gasten van de plusdochter die zijn blijven slapen. Als ik terug ben, zijn er al 2 mensen vertrokken. Een meisje dat naar beneden komt, kan ik nog net ontbijt aanbieden. Ze eet een boterham met kaas en dan vertrekt ze. De pistolets blijven onaangeroerd.

Frank laat me weten dat enkel de plusdochter en haar lief nog in huis zijn. Ze raken niet uit bed, dus eten wij de pistolets maar op. Samen met de jongens. Stiekem ben ik jaloers op de torterlduifjes. Kon ik ook maar zo lang in bed blijven liggen.

Van verbouwen komt niet veel in huis. Frank is moe. Hij heeft vannacht nog taxi gespeeld. Ik ruim wat op en doe de was. ’s Avonds kijken Frank en ik met de jongens naar  een film: “Janneman Robinson en Poeh”. Lekker dicht tegen elkaar aan vanuit ons grote bed. De jongste legt voortdurend zijn hoofd op mijn schouder. Hij is moe en vecht tegen zijn slaap. Hij wint.

Het is een mooie, hartverwarmende film. “Was ik maar een beer,” denk ik bij mezelf. Dan kon ik een winterslaap houden. Tot in de lente, zalig. Met die gedachte dommel ik in. Pas tegen 10 uur word ik weer wakker. Ooit lukt het me: die winterslaap houden ;-).

Kikkerfijn

20181221_170104

“Vergeet je zakdoek niet mee te nemen, ik heb het ook niet droog kunnen houden,” zegt de directrice van de school van M. en E. tegen mij als ik alvast een CD met liedjes ga kopen. De leerkrachten en leerlingen hebben een huzarenstukje gerealiseerd: een volledig nieuwe musical in elkaar gebokst, gebaseerd op een boek van een oud leerling van de school: “Kodo en de Reuzenvogels.”

Er zijn 4 voorstellingen en 2 casts: A en B. Frank en ik gaan donderdagavond kijken naar cast A, waarin onze jongens schitteren. E. mag dansen bij het openingslied. Hij is een kikker, dus moest hij helemaal in het groen zijn. Hij heeft een korte broek van zijn broer aan die omhoog wordt gehouden met bretellen en een donkergroene T-shirt. Wat ziet hij er schattig uit.

Hij danst op de tweede rij, dus we moeten goed kijken om een glimp van hem op te vangen. Maar ik zie hem stralen en meezingen: “Laat iedereen het weten, laat iedereen het horen. Pak linten en trompetten en blaas hoog van de toren!”

De kikkerkoning is jarig, maar om al zijn gasten naar kikkerland te brengen, heeft hij hulp nodig van de reuzenvogels uit de titel. De kleine kikker Kodo – in cast A gespeeld door de beste vriend van M. – trekt er op uit om die te vinden. Hij wordt daarbij geholpen door twee kikkerprinsessen, een elfje en een heks. Er zitten talentjes in dat groepje. Dat is duidelijk.

M. is naast een van de volgels ook een van de toneelmeesters die het decor voor elke scène klaar zetten. Hij heeft maar 3 zinnen in het stuk, maar zo is hij toch vaak op het podium te zien.

Op het einde houdt de directrice een speech. Haar stem breekt halverwege door de emotie. Ik moet er ook een traantje door weg pinken. Deze school aan de overkant van onze straat heeft een zeer diverse leerlingengroep. Maar hier is iedereen VIP. Dat maken ze daar elke dag waar en deze musical is daar een bewijs van.

Wat een prachtige prestatie. Ik krijg twee blinkende kindjes terug mee naar huis en kijk nu al uit naar de DVD die gemaakt is van de voorstelling. Het boek heb ik al gekocht en E. wil er direct in beginnen lezen. De leesjuf, juf T., wiens idee dit was, zal blij zijn. Missie geslaagd.

Klimaat

Friday at Five - climate

Hoe maak je mensen warm voor een onderwerp als “”klimaat?” Het is de vraag die ons werkgroepje moet beantwoorden. Volgende zomer willen we tijdens de feesten in de stad mensen met elkaar in gesprek laten gaan.

Maar hoe zorg je ervoor dat zo veel mogelijk meningen aan bod komen? Hoe vermijden we te preken voor eigen kerk? Zal de grote noemer “klimaat” niet al een heleboel mensen afschrikken.

We proberen de grote klimaatvraagstukken te vertalen naar concrete bezorgdheden van de gewone mensen in de straat. Iedereen kan zich wel iets voorstellen bij een huis dat onder water loopt. Iedereen staat wel eens in de file. Iedereen weet dat op sommige plekken de lucht erg ongezond is.

Misschien kunnen we als voorbereiding straatinterviews doen met een camera en ons zo een beeld vormen van wat er leeft in de stad. Wellicht kunnen we Facebook inschakelen om te teasen en misschien wel mensen laten deelnemen aan het debat via dat medium.

Ons concept krijgt langzaam vorm. Ik ben echt blij dat ik hier deel van mag uitmaken. Volgende maand komen we weer samen om de gesprekken verder uit te werken. Ik kijk er al naar uit.

Hoe denken jullie eigenlijk over dat beladen thema “klimaat”?

Schuldgevoel

Friday at Five - Guilt

E. werd 8 en mama moest naar Parijs voor het werk. Mama moest dus op haar jongste zijn verjaardag al om 20 na 5 vertrekken. Ze gaf haar jarige jongen een kus op zijn slapende bolleke. De jarige werd niet wakker.

Mama wandelde naar het station toen oma (haar mama dus) belde. Ze kon de jongens niet naar school brengen want ze had overal pijn. Mama zei tegen oma dat het niet erg was en dat ze maar snel moest gaan rusten. Mama belde papa wakker en vertelde hem dat hij zelf de jongens naar school zou moeten brengen omdat oma ziek was.

Mama stapte met haar moed in haar schoenen de trein op. Stilletjes hoopte ze dat de Thalys panne zou hebben. Maar de trein reed op tijd en ze vertrok.

Terwijl mama in de trein zat, stuurde oma een bericht om te vragen of het in orde kwam voor de jongens. Mama – al bezig met haar werkmails – zag het pas een half uur later en stuurde terug dat papa de jongens ging brengen. Daarop belde mama naar papa om te vragen of dat effectief gelukt was en wie de jongens ’s middags van school zou halen want het was woensdag.

Papa zei dat hij het aan pépé (zijn papa dus) zou vragen maar dat hij pas om 10u zou kunnen bellen omdat pépé wellicht nog sliep. Mama sms’te naar oma dat papa om 10u naar pépé zou bellen en dat als pépé niet kon, papa van thuis uit zou werken.

Daarna vroeg mama hoe het met oma ging. Oma antwoordde dat ze nog veel pijn had en dat de dokter zou komen. Mama stuurde terug dat ze dat een goede zaak vond.

De trein kwam aan in de Gare du Nord en mama nam de metro naar het kantoor waar ze een vergadering had. Ze kreeg een koffie en een croissantje en toen begon haar werkgroep te werken.

Rond 11u kwam er een nieuw berichtje van oma binnen: “Dokter is geweest, uitstraling van zenuw in rug. Moet het enkele dagen rustig aan doen, kan ik de jongens niet wegdoen. Sorry.”

Na de lunch kon mama het volgende naar oma sturen: “Kan je naar E. zijn verjaardagsfeestje komen zaterdag?” Oma antwoordde dat dat wel zou lukken. Maar wie ving de jongens nu op?

Mama wist het ook niet dus belde ze papa: “is het gelukt voor de jongens deze middag?” “Waarom vraag je dat nu? Ik had toch gestuurd dat het zou lukken. Het was ofwel het een of het ander.” “Dat weet ik wel, maar mijn ma wil weten wat het nu geworden is. Zijn ze bij pépé?” “Ja, ze zijn bij pépé. Ben je nu gerust?” “Ja, ja, tot straks misschien.”

Mama stuurde een berichtje naar oma om te zeggen dat de jongens bij pépé waren.

’s Avonds belde mama vanuit haar hotelkamer nog eens naar de gsm van papa. Die nam niet op. Even later belde papa zelf terug: “zeg vertrouw je mij niet of zo?” “Jawel, maar ik wou E. nog een gelukkige verjaardag wensen…” Papa gaf de telefoon door. “Hallo E. gelukkige verjaardag jongetje. Hoe was je dag?”

“Goed, er zijn nog snoepjes over. Alle kindjes hebben 6 snoepjes gekregen en ik heb ook 6 snoepjes gekregen, maar er waren er nog over. Die zijn voor morgen.” “Fijn, en…” “Ik heb iets van Star Wars gekregen. Van die film ‘Solo’ en ook iets van ‘Ninjago… M.! Nee dat is van mij!…Daaaag” “Hallo, E.?… zullen we dan maar dag zeggen?” “Wat?” “Wil je dag zeggen?” “Oké goed, dag mama.” “Dag liefje. Tot morgen.”

Dus… Ze missen me daar blijkbaar niet echt. Waarover maakte ik me ook alweer zorgen?